پدرم با ايشان هم صحبت بود و من ، آه كه چه خاطرات خوشي از آن شاعران دارم! خاطراتي بس نغز و شيرين. دلربا و با شكوه چون غلتان گردن بند های گوهرين بر گردن نازك اندامان دلارا . دلم از يادشان روشن مي شود.چه شاعران طرفه ای بودند! با شعرهايشان خون مردم را گرم و طبع ها را نرم مي كردند و در صفای بامدادين ترانه هايشان حقيقت و صداقت موج ميزد... چه بسيار جنگ های دشوار را كه پدرم در سايه همين شعرهای مصفا با پيروزی به فرجام رسانيد. من آن دم كه جام بلورين به كف دارم ، خوش دارم در ميان هلهله های عزيزانم، به سرود خواني خنياگران خوش الحان گوش دل بسپارم، و چه شعرهای زيبايي برايم مي خوانند و ای چه بسا كه از شعر های تو برايم مي خوانند... و اگر بداني چه ملال بزرگيست آن هنگام كه آدمي دردی به دل دارد اما توانايي آن ندارد كه چونان شاعران نغز گو، مقصود خود را در قالب ترانه های دلگشا بر زبان آورد و اندوهش را رنگ شعر بزند. می داني؟ غم انگيزی شعر شاعران مرا بسي خوشايند است!
سريويلي گفت:
- دردا و فسوسا! از آن چه می شنوم چه اسفناكم! انگار ريسمان در هم تابيده جهان پيش چشمم گرهي كور خورده، و افق های بينشم را ابر های تيره آكنده اند. چه كسي ترانه های مرا به گوش تو خوانده است؟ ترانه های شاعری رنج كشيده كه دائم كوله بار شعر هايش را گرفته بر دوش ، يا نهاده بر پشت چارپايان وگاوان نر ، از جنگلي به جنگل ديگر مي كشد - ترانه های شاعری را كه چون كرم ابريشم درون پيله اش پنهان است تا چه هنگام مرد دهقانش بسوزاند... تو مرا از كجا می شناسي؟ چه كسي با تو از من سخن گفته؟ كدامين كس شعرم را برای تو خوانده؟ چگونه ممكن است شعرهای من كه در آن خون گرم و پر جوشم را پنهان كرده ام، خوشايند تو شده باشد؟ و ترا نشاط انگيزد؟ افسوس و بس افسوس!... من از همين دم شعرهايم را به قالبي ديگر در خواهم آورد و خود در گودالي تاريك و پوشيده، در بيشه های دوردست فرو خواهم رفت ، تا از ديدگاه تو پنهان بمانم، و در آن هنگامه مرگ و زندگي ، در ژرفای روياهای شبي تيره، كه در آن آواهای انساني خفه و خاموش ميشود، نقطه های روشني از معناهای ديگرگون به دست خواهم آورد، از آنك تحسين  همچون تويي استخوان هايم  را سخت به  لرزه در می آورد و آنگاه كه مي بينم موجب فرحناكي و شادی تو شده ام ، شرمنده و رنجيده خاطر ، دستانم را بر چشم هاي خيس از اشكم خواهم نهاد...
زشت سيمای پلشت نهاد گفت:
- آخر برای چه!؟ ... اين همه نفرت و بيزاری از چيست؟ اين همه رمندگي و گريزطبعي چرا؟ اين چنين آزرده گشتن از آوازه نام بلند خويش به چه سبب؟... آيا ممكن است تراشيده الماسي درخشان در ميان نگين های شيشه ای از ديده پنهان بماند؟ آيا ممكن است ابری سياه برای هميشه روی خورشيد را بپوشاند؟ آيا ممكن است با حكايت هايي از اين دست ، مردم از هوشمندان جهان رخ بتابند؟ ... شاعران گرانقدرند و سزاوار مرتبتي بس ارجمند و ارزشي بايسته در دلها ، شاعران را بيش از ديگران بايد گرامي داشت!
سريويلي گفت:
- ولي من از آن گونه شاعراني كه نزد تو مرتبتي والا دارند نيستم . و بسي دورم از آن سخن گويان نام آوري كه از تو دل ربوده اند . زبان من ديگر است و داستانم ز ديگر جا. تو همان به كه درب خانه آن شاعران بكوبي كه همنشين تواند، و نزد ايشان ميهمان شوی، نزد آن كج آموزان کجی پرور ، آنان كه شوق هم صحبتي و ميل همنشيني با تو دارند و برای آن كه خود بنمايند و خوش به چشم آيند ، ميان راه مينشينند، دست ها را پهن مي كنند، پاها را ميگشايند و دم ها را بر پشت مينهند.آنان كه گوششان از آواز هرای ددان خسته نمي شود و هم سليقه آنانند، آنان كه در خواب های تيره بس سنگين و آشفته ، در هوای تو رويای روز وصل مي بينند- آنان نيز چون تو شيفته شكوه و جلال زندگانيند و زر و زرينه های زندگاني را بسیار   خوش مي دارند.... و چون پر زاغي به دست می آرند، چنين مي پندارند كه زير چتر طاووس آرميده اند!