سرود ابدی

مهدی عاطف‌راد

می‌گشایم بال و جاری می‌شوم در اوجها

زیر بال آرزوها می‌کشم آفاق را

می‌کنم پرواز تا دروازه‌ی آواز تو

اوج می‌گیرم به سوی مشرق بی‌انتها

پیش می‌آیم به آفاق تو ای والامقام

این جهان پست‌خو را می‌گذارم زیر پا

خنده‌ات خورشید روشن، بوسه‌ات صبح سپید

قلب صاف و صادقت سرچشمه‌ی صلح و صفا

آسمان دیدگانت بی‌کران در بی‌کران

در نگاه تابناکت آفتاب دلگشا

نورباران می‌کند شب را فروغ کوکبت

کهکشانت باشدم در ظلمت شب رهنما

راه صبح دوستی را می‌نمایاند به من

از سیاهیهای کج رفتار می‌سازد رها

ناشناسم گر به چشم عالم و آدم چه غم؟

هست چون با من نگاه مهربانت آشنا

تا ابد پاینده می‌ماند سرود سرکشم

چون صدای یادمانت هست با من همسرا

بلبلت را آشیان ده در دل گل‌بانگ خود

ای نوای گرم تو شیوا و آوایت رسا

اسفند ۷۰