طپش قلب من

مهدی عاطف‌راد

قلبم پر است از طپش چشمه‌سارها

سرشارم از سرود خوش جویبارها

آوازه خوان روانه‌ی راه رهایی ام

همراه تند پوی ترین رهگذارها

همچون نسیم نرم و سبکبار می‌روم

وارسته از کدورت گرد و غبارها

در جای جای خاطر شب می‌نهم به جا

از کهکشان نغمه‌ی خود یادگارها

بین سکون و پویه جهان در کشاکش است

بین فرود و اوج بود کارزارها

تنها منم که رسته ز بود و نبودهام

آسوده دل ز دلهره‌ی گیرودارها

آزادبال می‌روم اینک به سوی اوج

فارغ ز پای بند همه کاروبارها

در قلب من پرنده‌ی عشقی‌ست دور برد

می‌خواندم به گشت و گذار دیارها

با او ز تنگنای خزان می‌کنم عبور

پرواز می‌کنیم به سوی بهارها

اردیبهشت ۷۲