به پیش خواهم رفت

مهدی عاطف‌راد

 عبور می‌کنم از خود شبی و می‌گذرم

 از این کویر سراپا سکوت و تاریکی

 به سوی چشمه‌ی احساسهای صاف و زلال.

 نسیم دمسازم

 و قلب آینه‌ها می‌تپد در آوازم.

 نگاه پنجره‌های گشوده همراهم.

 سرود می‌خوانم.

 طنین گام بلند سحر هماهنگم.

 بلند بال و سبکبار اوج می‌گیرم

 به سوی مشرق آواز می‌کنم پرواز

 به بی‌کرانه‌ی راز

 و کشف خواهم کرد

 که رمز وسعت بی‌مرز دوستی در چیست

 کجاست گستره‌ی روشن تبسم و اشک

 و نور از دل ظلمت چگونه می‌زاید

 و کشف خواهم کرد

 که بی‌کرانه‌ی اندیشه را کرانه کجاست

 کدام راه به سوی سپیده خواهد رفت

 و چیست راز امید.

 دگر بس است توقف درون تاریکی

 و در عفونت خاموش خویش پوسیدن.

 بلند خواهم شد.

 ترانه خواهم خواند.

 به پیش خواهم رفت.

 از این سیاهی راکد عبور خواهم کرد.

 سفر به چشمه‌ی جوشان نور خواهم کرد.

مهر ۷۰