کرانه‌ی اندوه

مهدی عاطف‌راد

 در آن کرانه سکوتی شگرف پیدا بود

 در آن کرانه که اندوه رنگ آبی داشت

 در آن کرانه که سرشار راز بود آفاق

 و شعر می‌خواند آب

 برای دختر مهتاب.

 نگاه روشن آیینه رنگ رؤیا بود

 و راز رویش شبنم در امتداد طلوع

 زلال بود و روان

 و بازتاب تپشهای قلب من در نور

 در آن حضور صفابخش اشکهای سرور

 طنین باران داشت

 و لحظه‌های ملاقات ماندگار نبودند

 در آن کرانه‌ی مسکوت.

 غروب غم‌زده شب را به سوی خود می‌خواند.

 سرود زمزمه‌آهنگ  اشک جاری بود.

 نمی‌زدود کسی بغض را ز خنده‌ی شب.

 نمی‌سترد کسی اشک را ز گونه‌ی صبح.

 خموش بود آواز.

 سکوت می‌زد ساز.

 از آن کرانه‌ی شب سوسوی چراغی خرد

 به خویشمان می‌خواند

 به وعده‌گاه دل‌انگیز نورها و نواها

 و لحظه‌های ملاقات پایدار نبودند

 در آن کرانه‌ی متروک.