زمزمه‌ی باغ و باد

مهدی عاطف‌راد

 نگاه صبحدم از بینش طلوع پر است

 و اشک با همه‌ی چشمه‌سارهای زلال

 ز چشم حادثه جاری‌ست.

 کسی نمی‌‌داند

 که در گذار غم از شب چه اتفاق افتاد

 که روزها همه لبخند می‌زنند چنین

 و آن که رفت و به آواز رازها پیوست

 میان قلب من اینک سرود می‌خواند.

 بیا و زمزمه‌ی باد و باغ را بشنو

 و در حلول شقایق حضور پیدا کن

 به شوق بوسه‌ی باران.

 کسی نمی‌‌داند

 که از شکوفه گلستان چگونه خالی شد

 و گشت از گل کوکب چگونه شب محروم

 و آن که داد به گل درس عطر افشاندن

 درون ذهن شکفتن همیشه می‌ماند.

مرداد ۶۹