زورق آرزو

مهدی عاطف‌راد

 نشستیم بر زورق آرزو.

 گذشتیم از ذهن تالابها.

 و دریای بی‌مرز هستی

 از امواج جان‌آفرین لب‌به‌لب بود.

 پیامی ز توفان و تندر رسید.

 تلاطم در اندیشه‌ی چشمه مسکن گزید

 و جوشید از قلب جوشان ما جویباران.

 غزل خواند باران

 به آهنگ بیداری آبشاران

 و شد آفتاب رفاقت فروزان

 و در آسمان صفا کهکشان صداقت درخشید.

 جهان پر شد از روشنایی.

 در اعماق دل خانه کرد آشنایی

 و عشق از در آمد خرامان و آرام‌آرام

 و در چشمه‌ی دوستی شست ما را.

 به بی‌مرز احساسها پر کشیدیم.

 بر اوج بلند سعادت پریدیم

 و دیدیم دروازه‌ی آرمان را

 که بر رهروان ره صبحدم می‌گشود

 گذرگاه بی‌روزن روشنی را.

 ز شوق شکفتن سحر شد لبالب.

 در آفاق ایمان به فردای نو کوکب صبح تابید

شهریور ۶۹