اندوه را فرا بخوان

مهدی عاطف‌راد

در این غروب دلگیر

در این انزوای حزن انگیز

با این همه ستاره‌ی خفته بر خاموشی

و این همه خاطره‌ی رفته به باد فراموشی

در ژرفای تاریکی تنهایی

اندوه را فرا بخوان

تا بی وقفه ببارد

مالامال از دوستی‌های تبه گشته

و مالامال از بوسه‌های نشکفته پژمرده

با خاطره‌ی یادمان رفاقت‌های از خاطر رفته

و شادی‌های فرسوده

زنگار غم بر دل

و زمزمه‌ی حسرت بر لب

اندوه را فرا بخوان

تا بی وقفه بخواند

باید به پا خاست

و از بن‌بست رنج‌ها و حسرت‌ها گذشت

باید شادی را دگر باره به پا داشت

و دوستی‌های ماندگار بنا نهاد

بر پایه‌ی عشق‌های نامیرا

و بر مبنای حقیقت یگانگی

باید شادی‌های خویش را دوباره آفرید

از دل رنج‌ها و حسرت‌ها

اندوه را فرا بخوان

تا بی وقفه بمیرد

تیر ۷۶