اندوه را فراخوان

مهدی عاطف‌راد

 در این غروب دل‌گیر

 در این انزوای حزن‌انگیز

 با اینهمه ستاره‌ی خفته بر خاموشی

 و اینهمه خاطره‌ی رفته به باد فراموشی

 در ژرفای تاریکی تنهایی

اندوه را فراخوان

تا بی‌وقفه ببارد

 مالامال از دوست‌های تبه‌گشته

 و مالامال از بوسه‌های نشکفته‌پژمرده

 با خاطره‌ی یادمان رفاقتهای از خاطررفته

 و شادیهای فرسوده

 زنگار غم بر دل

 و زمزمه‌ی حسرت بر لب

اندوه را فراخوان

تا بی‌وقفه بخواند

 باید به‌پا خاست

 و از بن‌بست رنجها و حسرتها گذشت

 باید شادی را دگرباره به‌پاداشت

 و دوستیهای ماندگار بنا نهاد

 بر پایه‌ی عشقهای نامیرا

 و بر مبنای حقیقت یگانگی

 باید شادیهای خویش را دوباره آفرید

 از دل رنجها و حسرتها

اندوه را فراخوان

تا بی‌وقفه بمیرد

 تیر ۷۶