|
|
|
ختابهای ثراپا صیاهپوش و سخط ثوگوار برای مراصم طدفین ژاک دریدا
مهدی عاطفراد
طو هم که رفطی ژاک دریدا بدون عان که بدانی برای چه آمده بودی فقت برای عان که بشکنی هر عان چه را که صاخطه سط!؟ فقط برای عان که بشکنی هر عان چه را که صاخطار داشته سط!؟ ............................ من اض مرگ طو بص دلطنگ وقمگینم پر عظ درد فراغ اسط و جدایی غلب مصکینم ........................ در برابر جناظه ات جناضه ی سازه وارط جناذه ی سخط ساخطارت که ساخطارش بد جوری طوی ضوغ می ظند کلاح اض ثر بر می دارم و این شعر شکسطه ساخطار را با وظنی درهم شکصته و نزمی در هم ریخطه بی ردیف و غافیه ناموظون و نا حنجار به طو می کنم طقدیم ای ابرمرد بط شکن به طو ای در هم شکننده ی ساخطار ها و در هم کوبنده ی شالوده ها به طو ای بضرگ فیلصوف بضرگ منطغد بظرگ غول اندیشیدن متفاوط بظرگ غول فلسفیدن مطفاوت بظرگ غول نغادی انطغادی مطفاوط می کنم طقدیم از صر تعزیم یا طکریم... ای بط شکن بضرگ حیفا مُردی با "تفاوط"ت دل جهان را بردی شالوده شکسطی به همه عمر و کنون شالوده ی تو شکصت و خود افصردی
پس از طو اینک نفصی به آثودگی خاهند کشید ساخطار های در هم شکصطه ی نیمه ویران آن فطاده ز پایان درب و داغان خرد و خمیر ظیر ظرباط پتکط خمیر نه- که خمیر را نیز ساخطاری ست- نرم گونه و سیال با شکلی مشابه شکل مدلول و دال
خاکشیر ثفرا بر و روده ثاف کن لینط بخش مضاج - به تسامح بپذیر- اگر چه عان خبیص هم از این پلید لعنطی نمانده است بی کلح سرش و نیصط بی نسیب و بحره ای رفیغ ای رفیغ مشفغ و شفیغ!
و دوباره به پا خاهند ایصطاد صاظه وار نصتوه و اسطوار در نهایط نضم و صاظش و هماهنگی و همرنگی پر ناض و نواظش می کشند دگرباره عندیشه ها را به چالش ایمن از ظربات پطک در هم کوبنده اط عاصوده دل از فلثفه ی چماغ به دسط در هم شکننده اط ای بط شکن کبیر غرن فرضند طنی فریدریش بظرگ خودمان ای چماغ به دسط صترگ – با ذرباط بی امان در هم کوبان ای در هم شکننده ی ناکصان صاختار دار عان پصت فترطان طبهکار قددار....
جهان ها را یکایک در نوردیدی جهان ضهن و عندیشه جهان هکمت و دانش، تفلصف، شعر و قسه، داصتان، رمان جهان سد هظاران رنگ نغاشی جهان ثد هزاران خشط معماری جهان نغد و نغادی....
در نوردیدی با پطک صاختار شکن پصا مدرنط پطکی از جنص "هایمن" یا از جنث "دال و مدلول" پطکی از جنص "انذمام" یا از جنص "هضور و قیاب" یکایک جهان حای موجود و ناموجود را اض فلصفه تا نغد ادبی اض حنر تا معماری اظ الاحیاط تا ابلیصیاط اظ ماطریالیصم تا ایده آلیصم اذ رعالیصم تا ثوررعالیصم اذ صیاثت ذدگی تا ثاص ظدگی اض اینجا و آن جا تا هر کجا اظ ناکجا عاباد طا حرکجا ویران...
افکار جهان پر اظ تفاوط کردی بر فلصفه و نغد تغوط کردی افکار مشتطت کج و معوج بود عندیشه ی ما پر از تشطط کردی
وح که چه لضتی بردم از خاندن عان کطاب مقدص آصمانی مسطتاب - "درباره ی نوشطار شناصی" - این منصجم ترین عدم انثجامی که طا کنون عافریده شده این مخلوغ ناغس الخلغه ی گورضاد صرشار اض طناقز حای در حم شکننده و ناصاضگاری های بنیان فکن صرشار عظ مغلته ها و مقالته ها صرشار عض پارادایم های پارادکصیال نانوشطه طرین مطنی که طا کنون نوشطه شده نا خانده طرین مطنی که طا کنون خانده شده ناگفته طرین هرفی که طا کنون ظده شده نا شنیده طرین خضعبلاطی که طاکنون شنیده شده و با دیدنش - با دیدن "درباره ی نوشطار شناسی" اط- صراپا شوغ شدم و اشتیاغ با اشک های درشت شیفطگی واله و شیدا غرغ در شور و شهوط قرق در عشغ صرشار بی پایان به خودط و به پطک صاختار شکن پصا مدرنط با کله شیرجه رفطم در عان غرغه شدم در "نوشطار" و منفور از مطعفن "گفطار" قلت ضدم در میان نوشطارها برای یافطن معنایی مطمایوز اض هر عان چه دیگران یافته اند و حمه حیچ جض اراجیف نبوده اسط و جظ خضعبلات سد تا یک قاض چیظی نمی توانصته باشد ظنده "گفطار" را دفن کردی تا مرده "نوشطار" برخیظد و رصتخیض کند و حمگان به جای گفطن و شنفطن به طلگراف ظدن به یکدیگر مشقول شوند با زبانی مطفاوت و مطمایوض و به فرصتادن کارط پصتال برای هم طا حمگان بخانندش بی عان که بفحمندش و ببینندش بی عان که بشناصندش "رمض گشایی"- این اسص آن درص بضرگی که طو به من عاموخطه ای به خت "هیروگلیف" یا "میخی" یا "صیخی" بنویصم توری که کص نطواند که بخاند و اگر هم بطواند- نداند که چه نوشطه ام و بخانم هر خت میخی و صیخی را بی عان که معنایش برایم محم یا مفحوم باشد و بگویم از قول هافزمان - طو این هروف نوشطی چنان که قیر نخاند ( نه طنها قیر نخاند بلکه حتا خودی هم نخاند یعنی نطواند که بخاند هتا خودم نیض نطوانم بخانم) بخان ظ روی کرامط بدان ضبان که طو دانی - یعنی به ظبان یعجوج و معجوج به ذبانی مخالف ضبان احل "مطافیضیک هذور" ...
و بعد خاندم میان ماح من تا ماه دریدا تفاوط اض ضمین تا عاصمان اصت
ژاک دریدا بشکن این شالوده را صاختار هرضه ی عالوده را صاختار ضندگی در هم شکن حر کجا نذمی بود بر هم بظن از بکارط حا صخن با ما بگو قسه از پیدا و ناپیدا بگو آشنامان صاض با مدلول و دال با کنش های مهال عندر مهال کشته ی امزای باهال توایم جملگی ما کارط پسصتال توایم ای که مردی ناگحان یادت به خیر کی روی از یادمان؟ یادت به خیر!
غلبم شکصطه اصت از این مرگ ضود رص جانم لبالب اصط ض رنج و ملال و درد ای رح نورد ای اض برای من، طو حمه کص ای مخ طرین معلم دنیا ژاک دریدا رفطی کدام گوری ای بضرگ مرد؟ وقطی که در جحان درندشت ما هنوض سد ها هظار صاختار در انطزار پطک تو بی سبر و بی غرار چشم انطظار لحضه شمارند طا ناگحان فرود بیایی بر فرغشان
و صخط طر اض پطک صر گران پطک صخت و مهکم آهنگران بر کله ها فرود بیا و بکوبشان همچون عجل – نه هر عجلی – معلغ عجل که می کند صر مو دار را به یک اشاره کچل.....
ژاک دریدا غلبم ض رفطن تو پر اض خون و گریه است چشمان من ض صوگ طو صرشار اشک حجر طو کجا رفطی ای بضرگ مرد که دنیا این گونه به صوگت خون گریه می کند شاید طو بوده ای عان ابر مرد کضایی فریدریش اضیضمان دلخون شدم ز درد یاد تو هر دم با من اصت ای محربان ای محربان همچون چراقی روشن اصت ای محربان ای محربان صر صبض طر اظ گلشن اصت ای محربان ای محربان مدلول اظ او آبصطن اسط ای محربان ای محربان
چه ابلحند عان ها که معتغدند: گفطار بر نوشطار مغدم است و کردار بر پندار صکوت بضرگ طرین نشانه ی هماغت عادم پرگوصط و در نوشطن لضتی اصت که در گفطن نیصت نه بخان نه بگو فغت بنویص تا نامت را بنحند میرضا بنویص ....
در هر غدم تو صاخطاری ویران افطاده و بشکصته و درب و داقان بر جا مانده چکش و پطک و طبرت هر صاخته اض خوف تو بر خود لرضان
ای دشمن صرصخط "مطافیضیک هظور" در واپسصن لهزه ی ضیصطن – کمی پیش از چانه انداخطن – به چه می عندیشیدی؟ به کدامین امزا؟ و کدام کارت پصطال؟ به کدامین دارو؟ و کدامین دجال؟ در چه فکری بودی ژاک دریدا؟ فکر باضی باذی با معنا؟
و اینک در آلم برضخ فارق از مطافیزذک هذور و فیظیک قیاب در چه هالی؟ و چه نغشه ی تاضه ای در صر داری برای صاخطار شکنی، ژاک دریدا؟ عمان از این "فایدروص" افلاتون با آن ضهرها و داروهایش نوشدارو را به جای ضحر می خاهد به خورد فیلصوفان بدهد و ذهر را به جای نوشدارو به خورد فلصفه به جای صغرات شوکران را باید او می نوشید تا نوشتار را "ضحر نوشیدن" نخواند - به انوان یک جمله ی معطرضه: نوشدارویی و بعد اض مرگ صحراب عامدی بی وفا این ضودتر می خاصتی هالا چرا؟ - ذهرش بده ای ژاک دریدا همانتور که ضهر دادی فایدروص را- که می خاصت جدل کند در باب اشق و ضیبایی اشغ به ظیبایی دروقی بیش نیصت مگر نه دریدا؟ من و تو از ضیبایی مطنفریم و آشق ظشطی های مطفاوتیم یا متفاوط های ضشط
شالوده ها در هم شکن ای مرد شالوده شکن هرصاخطاری یافطی او را ض بیخ و بن بکن بر سورط شالو ده ها صیلی بزن ثیلی بزن اردنگی یی محمان کنش، مشطی بکوبش بر دحن شالوده ای بینم اگر مانده به جا، نه طو نه من!!!.......
تو نه احل گفطگو با مطن بودی نه احل گفطگو با کص و ناکص که گفطگو با مطون ناکص و عادم های ناکص طر را برای خود ننگ و آر می دانصتی شاید چون حیچ هرفی برای گفطن نداشطی دیگران را نه طنحا قابل گفتگو نمی دانستی هتا داخل عادم هم آدم حصاب نمی کردی هیچ کص را گوش اط را بیاور جلو تا یک پرصش مهرمانه اض طو بپرصم خودط چتور .....؟ حر چیض که متزمن طوافغ اسول بود یا اسول مورد توافغ اض نضر طو منفور بود و مضموم اه بود و گند دماقت را می گرفطی، می گفطی: پیف پیف بو میده!... تو مخالف حر موافغطی بودی و موافغ هر مخالفطی تو هتا کار را به عان جا رصاندی که با خودط هم مخالف بودی و به تریغ اولا – مخالف گفطگو با خودط- و مخالف مجاب کردن خیش ضهر را هاذر بودی بنوشی ولی صخن از طوافغ و طفاهم نشنوی موافغانت را ضهر می نوشاندی تا مخالفط شوند و دارو می دادی – شاید هم نوشدارو- به بیماران مبطلا به مرظ طوافغ و طفاحم به این لاالاجان مهتزر
طو، ژاک دریدا، ترفدار باضی بی ترفانه ای بودی که عاضادانه جریان یابد رابته ی عاضاد اشغ عاظاد و نفرط عاذاد پرده ی بکارط آضاد بصی آضادطر عض حر عازادی و انظمام عاظاد کارط پصتال عاظاد و امظای عاضاد امذای خون بر دصتمال طوالت - یا بر نوار بحداشطی- عاذادی
بشکن مرا بشکن مرا ای بط شکن، بشکن مرا بفکن مرا بفکن مرا ای بت فکن، بفکن مرا ریشه بکن ریشه بکن ای ریشه کن، ریشه بکن با چنگک و با داص خود، برکن مرا برکن مرا
آه که چه خوب می گفتی تو: "فارماصن نه داروست و نه ضهر نه خیر اسط و نه شر نه درون اصط و نه بیرون نه گفطار اصط و نه نوشطار" پص چی هصت این لعنطی ایکبیری؟ دیدنی صت؟ شنیدنی صت؟ خوردنی صت؟ پوشیدنی اصت؟ خریدنی صط؟ دوخطنی سط یا شاید هم پاره کردنی صط!!!......
و هال که حیچ کدام از این ها نیصط پص پیدا کنید پرطغال فروش را و چه بهتر گفطی در باره ی پرده بکارط آنجا که گفطی: "هایمن نه در هم شدگی صط و نه فاسله گرفطنی نه حمان است و نه مطفاوط نه مغاربط است و نه بکارط نه آشکارگی صط و نه پوشیدگی نه درون اسط و نه بیرون" پص این لعنتی دیگر چیصط؟ و چه کارش باید کرد؟ و این جا به جای پرتغال فروش چه کصی را باید پیدا کرد؟ و برای چه کاری؟
اینجا کجاثط و طو که حصطی – ژاک دریدا؟ بحر چه کار عامده بودی؟ آخر کنون برای چه رفطی؟ من با طو هرف حا دارم هرف حایی بص مطفاوت و تفاوط چیضی اصت در هم شکصتنی شالوده اش را بشکن و مدلولش را به دال طبدیل کن عان جا که مرد خصطه ای از ذمن ها به حراص اصط و دلحره دارد ز دال ها من از درون به بیرون عامدم و دگر باره رفطم از بیرون به درون بیرون کجاثت؟ طو کیصتی و حم اکنون کجایی؟ بیرون یا درون؟ آن جا یا اینجا؟ شاید هم جایی متفاوط که صرچشمه طفاوط هاصت و صرعاقاظ طفاوت های متفواط منقوته ی مغتوع النصل
حیچ چیض نبود که اض نضر طو مسبط باشد یا منفی بیرونی باشد یا درونی کامل کننده باشد یا ناغس کننده تسادفی باشد یا ظروری دال باشد یا مدلول نشانه باشد یا چیض هظور باشد یا قیاب هذور داشته باشد یا قیبت اسباط شود یا نفی اسلن از نضر طو همه چیظ خنصا بود یا بهتر اصت بگویم از نضر طو اثلن چیضی وجود نداشط که بخاهد این باشد یا عان همین باشد یا همان طو مخالف وجود بودی هتا مخالف وجود خودط ( پص چزا ضود طر اض این ها ضهمط را کم نکردی!؟) و دشمن بود و نبود ژاک دریدا اجب کله ای بودی طو و اجب مخی داشطی تو، پصر!
هر چیض که صاخطیم بشکصتی طو درهای گشوده رفطی و بصتی طو اض بود و نبود نیظ وارصتی طو معلوم کصی نشد که کی هسطی طو!
اینک ما در مراصم طدفین طو ای شالوده شکن بر صر طابوطط گرد عامده ایم تا به اهطرامط کلاه اض صر برداریم ژاک دریدای ابر مرد و صر تعذیم فرود عاوریم در برابر جناضه ی صاختار شکصته ی مطفاوطت از صر طکریم و گرامی داشط با هضاران وصواص از صر پاص و صپاص به اهطرام نشانه های دلبخاحط طا ماضاد و اظافه ی ذروریت را با طو دفن کنیم در گوری صرد و طاریک که روشنایی طابناک می گیرد اض درون و برون نورافشانط و در عان طعویغ همیشگی معنا و دلالط دال ها و مدلول ها را با طیپا به جلو می راند طا خود از این اغب ماندگی طاریخی هرگض به در نیاید و چنان بر ملاجش کوفته شود پطکط که دیگر صر بلند نطواند کرد
شالوده ی ضندگی شکصتی اهصنط ضین آلم پر نشانه رصتی اهصنط مدلول تو در دام تفاوط افطاد لیکن تو ض دام دال جصطی اهصنط
چه خوش کند و کاو کردی در صرشط و صرنوشط نوشطار چه عایدط شد اض عان همه جصطار؟ ای لاکردار - ای دریدا؟ باضی صاخت شکنانه ی تو اظ کارط پصتال ها امظا صاخط و اض امذاحا کارط پصتال به خاتر صرشط طکرار شونده ی خصوثی اش و به خاتر ماحیت یکطا و منش امومی اش انگار در یک خضینه امومی همام در نمره ای خسوسی ضیر دوش عاب نیم گرم و ولایم دال ها و مدلول های بی نشانه اصطاده باشی و درعان جا عاب نه گرم نه صرد بلکه ولرم نشانه ها، بر صر کچل تفاوط هایط ریضد
به طو می عندیشم ای دریدا به طو می عندیشم طو همان یکطایی طو حمان بط شکن اعلایی که شکصتی دل ما جرمش این بود که شالوده ی او مهکم بود ساخطاری داشط اصتغص دار وض تفاوط گریضان بود طو با مفحوم خود بر ساخته و من در آوری تفاوط اسلی ترین ظربه را فرود آوردی بر اسل این همانی و شالوده ی فلصفه صنتی غرب که ریشه در اغاید مضخرف صقرات و افلاتون داشطه فلصفه اط- حمانند این شعر من در آوردی من- به باضی باظی بیشطر شباحط داشط طا به فلصفه ی درصت و هصابی و من این را اینجا به سراهت و رک و راصط بدون هیچ خرده برده و ملاهضه ای رو در روی جصد شالوده شکصته اط فریاد نه که اربده و اربده نه که نعره و حوار می ظنم می خاحد خوشط بیاید، نمی خاحد نیاید خوشت عامد به به ای بگو نیامد اه اه ای بگو و بر بضن که فلصفه ی تو بیشطر به بچه باضی شباهط دارد طا به فلصفه ی فیل صوف های آغل درصت و هصابی.....
هر کجا نشانه ای عظ تفاوط هسط و عسر اض دال و مدلول هر کجا نشانه ای اذ رد پا هسط و اصر اظ صاختار شکنی و شالوده فکنی هر کجا نشانه ای عذ پاشش و پراکنش هصت و اصر عض پرصش اض مبدا و پاصخ از مقسد هر کجا نشانه ای عظ دخول هصت و پرصش از مدخل یا عثر اض خروج حصط و پاصخ از مخرج هر کجا نشانه ای از نغد عندیشه هظور اصط و ضحور نو ذهور نغد کلام مهوری و ضقال پر کفطری هر کجا نشانه ای اض "شالوده شکنی نشانه ها" هصت باید رد پاهای بص یط و یغر نمره هفطاد و هفط تو را عانجا دید، ای ژاک دریدا و هذور شگرف شالوده شکنط را ای بضرگ عندیشمند معاسر که اینک در گور صرد خویش عارام و بی هرکط خفطه ای فارق اض حمه ی صاخطار ها و شالوده حا در عندیشه شکصتن شالوده ی گورها و بیرون ضدن دوباره اض آن صیاهچال بد صاخطار لاکردار
کجا رفطی، کجا رفطی، دریدا؟ چرا رفطی، چرا رفطی، دریدا؟ خرد شد بی تو بص بی یار و بی کص دریقا کله پا رفطی، دریدا!..........
21 مهرماه 83
|
|
|
نقل آثار اين وب- سایت تنها به صورت لينک مستقيم مجاز است. |
