بیا به صلح بیندیشیم

 مهدی عاطف راد

 

 

زمین ز صلح شود پر طراوت و سرسبز

جهان ز صلح شود با صفا و آبادان

بدون صلح زمین جای زندگانی نیست

کویر بایر مرگ است مثل گورستان.

 

بیا به صلح بیندیشیم

به آن نهال سراپا شکوفه ی شادی

به برکه ای که از آبی مهر سرشار است

به چشمه ای که از آن آب زندگی جوشد

به گلشنی که سراسر گل است و بلبل مست

به جنگلی که پر است از نهال آبادی.

 

بیا به صلح بیندیشیم

به کودکی که در آغوش مادرش خواب است

و غرق ناز و نوازش، در اوج آرامش

مکد ز سینه ی او شیر گرم و نوشین را

و چشم چون که گشاید ز خواب نرم آرا

لبش لبالب لبخندهای شاداب است.

 

بیا به صلح بیندیشیم

به مادری که پر از مهربانی است و نثار

چو روی کودک خود عاشقانه می بوسد

به سینه می فشرد طفل نازنینش را

به چهره می فشرد گونه و جبینش را

به خواب کودک و او غرق آرزو بیدار.

 

نهال صلح بکاریم در تمام جهان

که شادمانی و آرامش است بار و برش

درخت زندگی است این نهال سبز سرشت

صفا و همدلی و دوستی بود ثمرش.

 

اردیبهشت هشتاد و پنج

 

                                                                                                                                                                               

صفحه‌ی اصلی

آشنایی

تازه‌های ادبیات و اندیشه

آرشیو ادبیات و اندیشه

داستان

شعر

نقد

پژوهش

طنز

کودکانه

موج‌های اندیشه

زورق اندیشه

ساحل اندیشه

تازه‌های موسیقی کلاسیک

آرشیو موسیقی کلاسیک

تماس با سایت

پیوندها

 

 

 

 

 

 نقل آثار اين وب- سایت تنها به صورت لينک مستقيم مجاز است.