کرانه‌ی دور ترانه  

 مهدی عاطف‌راد

من از کرانه‌ی دور ترانه می آیم

از آن بلندترین آبشار آواها

از آن خجسته ترین خاستگاه خنیاها

از آن لطیف ترین لحظه ی تمناها

به سوی مشرقت ای تابناک بی همتا

به زادگاه سرور آفرین نور و نوا

به شهر شور و شرر شاعرانه می آیم

پر از ترانه ی خواهش

پر از نیاز و نیایش

عبور کرده ام از شب به سوی صبح دمان

پرنده ام، شعف و شور عشق بال و پرم

به سوی کلبه ی تو بی شکیب در سفرم

به آن ستاره ی دور

به آن جزیره ی نور

در اوج های عطش تشنه کام غوطه ورم

ز مرزهای افق عارفانه می گذرم

به شوق بوسه ی تو عاشقانه می آیم

من از کرانه ی دور ترانه می آیم.

 ●

به مهربانی ات ای نازنین می اندیشم

به بوسه ات که درخشان و کوکب افشان است

و در نهایت آن روز آرزو پیداست

به خنده ات که نوابخش نغمه ی شادی ست

و از کرانه ی آن صبح دوستی تاباست

به چهره ات که بهاری شکوفه باران است

به نغمه ات که بشارت دهنده ی فرداست

به رنگ روشن عشق

در آن نگاه که تا بی کران فروزان است

به راز رویش شعر

در آن سرود که سرچشمه ی بهاران است

به حس آبی الفت

که در نوازش دستان آسمانی تست

به شعر ناب تفاهم

که در تولد لبخند کهکشانی تست

به شوق دیدن تو شادمانه می آیم

من از کرانه ی دور ترانه می آیم.