پرنده گفت به من

مهدی عاطف‌راد

 پرنده گفت به من در شروع یک پرواز:

 "اگر که قصد سفر سوی روشنی داری    

 وگر که می‌روی ای رهسپار راه امید

 به بی‌کرانه‌ی همواره دور بیداری

 سرود عشق بخوان دل‌نواز و گرم‌آواز."

 پرنده گفت به من:

 "بهار را بنگر

 ببین که مثل پرستو بلنداوج و سبک

 چگونه بال‌زنان پر گشوده بر گلشن

 پر از بنفشه و گل

 پر از شقایق و سنبل

 تو هم بهاران باش

 برای باغ خرد غنچه ارمغان آور

 به روی بوته‌ی اندیشه چون جوانه بروی

 شکوفه‌باران باش." 

 پرنده گفت به من: "روح همنوایی باش

 سرود صبح بخوان در شب جداییها

 نگاه گرم و دل‌انگیز آشنایی باش

 طلوع فردا باش

 همیشه والا باش

 برای شب‌زدگان شعر روشنایی باش."

 پرنده گفت به من: "قلب خویش پرچم کن

 در اهتزاز و برافراشته، بلنداندیش

 پر از طلوع و تبسم

پر از نسیم و نوازش

 و غرق آرامش    

 کویر مرده پر از باغهای خرم کن."

 پرنده گفت به من:

 "به نور بیندیش

 به آسمان دل‌انگیز پرغرور بیندیش

 به اوجهای بلند همیشه دور بیندیش."

 چو می‌گشود پر و بال وقت اوج گرفتن

 به سوی دورترین بی‌کرانه‌ی روشن

 پرنده گفت به من.