در ساعت دوازده شب

مهدی عاطف‌راد

 در ساعت دوازده شب

 وقتی که من پیاده شدم از قطار تندروی رویدادهای بدانجام

 در ایستگاه سانحه‌‌های سیاه نحس

 در راه بود توفان

 و بعد...

 از دوردست، غرش تندر

 اعصابهای خسته‌ی درهم شکسته را

 از رعشه‌های تند تشنج

 آکنده بود

 و آذرخش کورکننده

 با تابشی تپنده

 خون را درون شاهرگ شهر شب‌زده

 جوشنده کرده بود.

 در کوچه‌های تشنه‌ی باران

 قلب بزرگ شهر

 دیوانه‌وار در عطش تند انتظار

 سرشار از انفجار

 می‌زد

 و نبض خانه‌ها

 از شدت تپش متلاطم بود.

 ناگاه

 چیزی جهنده، نرم، سبکبار

 چیزی حباب‌وار

 از ژرفنای خاطره‌ام

 فواره زد

 و رفت تا بلندی احساس

 سر را بلند کردم

 آنجا

 در ارتفاع عاطفه

 از چارچوب پنجره‌ی باز حادثه

 دوشیزه‌ای اثیری

 روشنتر از تخیل آیینه

 با هاله‌ی نسیم و نوازش

 با گونه‌های روشن مهتابی

 با گیسوان خیس مه‌آلود

 نجواکنان

 با سایه‌اش که بود چون آونگ

 از شاخسار فاجعه حلق‌آویز

 می‌گفت غرق حسرت و افسوس:

 "دیگر

 چیزی نمانده است به توفان واپسین

 چیزی نمانده است به افتادن

 در ورطه‌ی سیاهترین کابوس

 و بعد از این

 این سرزمین

 دیگر

 رنگ خوشی به خویش نخواهد دید

 خالی ز روشنایی لبخند می‌شود

 لبهای ما برای همیشه

 لبریز از آه خواهد شد

 جانهای سوگوار

 لبریز از اشک خواهد شد

 چشمان سوگبار

 خالی ز مهربانی مهتاب می‌شود

 شبهای ما برای همیشه."

 ....

 آنگاه من

 در متن پیش‌بینی پیغمبرانه‌اش

 دهشت‌زده جنازه‌ی خود را

 دیدم میان خون

 در بین بی‌شمار جنازه

 افتاده در کنار خیابان

 و از بلندگوها

 در چارسوی شهر شنیدم

 بانگی کریه و نفرت‌انگیز

 با زنگ چندش‌آور منحوسی

 اعلام می‌کرد:

 "همشهریان بشارت

 توفان دوباره می‌رسد از راه..."

 آنگاه

 بر روی ریل توطئه

 با سرعت تمام به هم خوردند

 و واژگون شدند

 آن دو قطار زندگی و مرگ...

 و بعد

 توفان شروع شد

 در ایستگاه سانحه‌های سیاه نحس

 وقتی که من سوار شدم بر قطار تندروی رویدادهای بدانجام

 در ساعت دوازده شب. 

اول بهمن ۸۸