جهان درون ما

 جهان درون ما با تمام بزرگی‌اش، زندان دربسته‌ی تاریک و کوچکی‌ست که ما را در حصار خود محبوس کرده، و تنها معنای زندگی ما شاید گشودن روزنه‌ای‌ست بر دیوارهای ضخیم این زندان، با اندیشیدن و آفریدن، با سرودن و نوشتن، با پویش و پژوهش، با جنبش و تکانش.

 جهان درون ما با تمام بزرگی‌اش، تنگنای محصوری‌ست که با خودبینی‌ها و خودخواهی‌ها و خودپرستی‌های ما هرچه تنگ‌تر و کوچک‌تر و دربسته‌تر می‌شود، و تنها با بیرون آمدن از خویشتن و اندیشیدن به دیگران می‌توان بر تنگناهای آن درگشود و آن را گسترده و بی‌کرانه ساخت.

 جهان درون ما با تمام بزرگی‌اش، قفسی محقر و درهم شکننده است که برای رها شدن از آن باید اراده‌ای مصمم و عزمی راسخ داشت، و نیروی درهم شکننده‌ی دیوارها و حصارها را در درون خود پرورد. باید همتی نستوه و استوار داشت و از شکست‌ها و بن‌بست‌ها نهراسید.

 جهان درون ما با تمام بزرگی‌اش، تنها روزنه‌ای‌ست بر جهان بیرون، و پلی‌ست بین بودن و شدن که تنها باید بر آن گام گذاشت و از آن گذشت تا به جهان آن سوی خویش که دنیای شگفتی‌های درنیافته است، رسید.