نداشتن همزبان همدل

مهدی عاطف راد

 نداشتن همزبان همدل یکی از بزرگترین بدبختی‌های آدمیزاد بر روی زمین است. اغلب گفتگوها، به جای آنکه آدمی را از تنهایی درآورند، بار تنهایی او را سنگین‌تر و ملالش را شدیدتر می کنند. اغلب همراهی‌ها نه تنها رنج تنهایی را کاهش و تسکین نمی‌دهند، بلکه بر بار تحمل ناپذیر آن می‌افزایند. در اغلب هم‌اندیشی‌ها، اندیشه به جای آن که تمرکز و قوت یابد، دچار پراکنش و تشتت  می‌شود، و اغلب هم‌آوایی ها به جای آنکه بر قدرت و طنین نوای آدمی بیفزاید، آن را تبدیل به همهمه‌ای گنگ و نارسا می‌کند.