مانا و تبسم

سيماي مانا را هميشه تبسمي روشن كرده بود و بر لبش لبخندي مي درخشيد. روزي يكي از همراهان با كنجكاوي پرسيد: اي خردمند، از چه تو هميشه چنين خنداني؟ آخر در اين جهان سراسر درد و اندوه چه چيز خوشايندي مييابي؟
مانا با سيمايي خندان، آهي ژرف از نهان كشيد و گفت:
- بر غم هاي اين جهان سپنجي مي خندم. بر اندوه و شاديش، بر نوميدي و اميدش، بر ناكامي و كامش، بر هجر و وصلش، بر شكست و پيروزيش،بر رنج و راحتش، بر نشيب و فرازش، بر هست و نيستش لبخند مي زنم، و بر ناپايداري همه چيزش...