|
داشتن عیب |
|
برشت می گفت: داشتن عيب چندان مهم نيست. حتی اگر براي از بين بردن عيب ها هم تلاش نكنيم اهميت چندانی ندارد، آنچه مهم است لاپوشاني كردن عيب هاست كه عملي بسياربد و زشت است. كسي كه نمي تواند خودش را آن طور كه هست نشان دهد، به خودش صدمه مي زند، اما كسي كه خودش را آن طور كه نيست نشان مي دهد به ديگران آسيب مي رساند... حتي اگر كسي دروغگوست بايد اين موضوع را حداقل به دوستان نزديكش بگويد. كتمان اين عيب، خيانت به دوستي است! آيا كسي پيدا مي شود كه حداقل ده عيب بزرگ نداشته باشد؟ چند در صد آدم ها مي دانند كه تعداد نه چندان ناچيزي عيب و ضعف اساسي دارند؟ بيشتر از ده در صد؟ چند در صد شان تلاش مي كنند كه برخي از عيب هاي بزرگشان را از بين ببرند؟ بيشتر از يك درصد؟ و چند در صدشان در اين تلاش، كم وبيش به موفقيت مي رسند؟ بيشتر از يك در هزار؟ و حالا يك پرسش ديگر: چند در صد ما آدم ها اين شهامت و صداقت را داريم كه عيب هاي بزرگمان را نزد صميمي ترين دوستان و نزديكترين بستگانمان اعتراف كنيم؟
|