مرگ همزاد ماست - همراه همیشگی مان
مرگ همواره با ماست. مرگ همزاد ماست. چه بخواهيم و چه نخواهيم در تمام سفرهای زميني و آسماني، و در تمام پرسه زدن های بيروني و دروني همراه ماست- وچه شفيق رفيقي، و چه نيكو همراهي است- اگر درستش بشناسيم و نيكش دوست بداريم، آنگاه بهترين دوست ماست ، آموزگاری كه هزار بار بيشتر و ژرفتر از زندگي به ما درس مي آموزد و در ذهن ما تجربه مي اندوزد. مرگ نام حقيقي موجودی است كه نام مستعار او زندگي ست. از او نهراسيم، با او همساز و همآواز باشيم، آنگاه به حقيقت خواهيم زيست...
پروازی بی فرود را چشم به راهم
به ژرفای نیستی
به آن بی کرانه بی روزنه
به آن بی کرانه تاریک
خالی از هر گونه ترانه و تبسم
پروازی بی انتها
به واپسین مرزهای سکوت
آماده ام برای اوج گرفتن
و گذر از همه رنگ ها و آهنگ ها
آماده ام برای پرواز
پروازی بی فرود
عبور از هستی به نیستی
چه گذار دشواری ست!
همه آرزوهایم فرو خواهند نشست
همه خاطره هایم
- در این نشست گاه زمینی
که خاستگاه مرگ و زیستن است-
به جا خواهند ماند- بس واپس تر از من
تنها و وارسته روانه سفر خواهم شد
بدون آرزوهایم
بدون خاطره هایم
راهی سفری بی پایان
به ژرفای نیستی
به آن بی کرانه بی روزنه
به آن بی کرانه تاریک
چه سفر دشوا دردناکی!
اما چاره چیست؟
باید رفت
و هستی را با تمام بودها و نمودهای زشت و زیبایش
و با تمام پسا و والایش
پست سر به جا نهاد
به سوی دیار نیستی
و من
با همه دشواری های دردناکش
آماده ام برای پرواز
پروازی بی فرود